Didgeridoo na sprzedaż
Anna Kisicka, Gazeta
Wyborcza, Gdańsk
Wzorowane
na aborygeńskich, drewniane trąby sprzedaje na jarmarku Jakub Pieleszek
ANNA KISICKA: Jak się nazywają te instrumenty?
JAKUB PIELESZEK: Didgeriedoo. Pochodzą z Australii, typowo aborygeńskie instrumenty.
- Sam je robisz?
- Pewnie. Zaraził
mnie nimi kolega
z Akademii Sztuk
Pięknych, bo tam studiuję. Cztery lata temu przywiózł taką
rurę, grał i mi się też
spodobało. Na tyle,
że zacząłem sam je
wykonywać.
- Jak się to robi?
- Najpierw trzeba zdobyć skądś drewno. O, te
w kształcie smoków są z parku - konary zostały po
jakiejś wycince. Ktoś mi je przyniósł, spojrzałem i od
razu pomyślałem, że z tego wyjdą smoki.
- Każde drewno nadaje się na trąbę?
Nie. To musi być jakiś twardszy gatunek - klon,
grab, grusza, śliwa.
- Bierzesz taki konar i...
Najpierw zostawiam na jakiś czas, aby wysechł. Koniecznie w korze, aby sechł
wolno, bo inaczej drewno popęka. Po kilku tygodniach zdejmuję korę, przecinam
konar wzdłuż na pół i wydrążam środek. Potem sklejam, uszczelniam i ozdabiam.
Wszystko.
- Dużo roboty?
Smoka np. robiłem tydzień. Każdy z tych konarów ma inny kształt i długość.
I przez to każdy inaczej gra. Nigdy jednak nie wiem, jaki dokładnie dźwięk
wyda instrument, który akurat kończę. Wiadomo tylko, że im dłuższa trąba, tym
dźwięk będzie niższy.
- Dużo już zrobiłeś tych trąb?
- Jakieś dwadzieścia.
- A ile ich już sprzedałeś?
- Przez dwa dni, trzy.
- Drogie są?
- Gdzieś między 500 a 900 zł.
dijdrak@wp.pl